بسیجی بدون مرز

مثلاً به جمکران یا یکی از امامزاده های تهران بروند. آنجا مراسم دعایی برپا کنند و از خداوند برای همدلی مسئولان و تلاش آنها در جهت رفع مشکلات مردم، مدد بخواهند. برایم جالب بود. من تشویقش کردم.
این روزها دوباره آن دوست من پیامکی داده و مشورت کرده، دوباره برآنند این تصمیم را عملی کنند. این بار به منظور عاقبت بخیری دولت و ریاست محترم جمهور و دعا برای آنکه دولتمردان به جای تنش و ادامه کشمکش ها، به فکر مردم رنجیده و نگران این سرزمین باشند.
این بار بیشتر از قبل تشویقش کردم، زیرا خود من نیز به عنوان یک روزنامه نگار از کمیت و کیفیت این همه رفتارهای تنش زای دولت در این آخرین ماه ها انگشت به دهان مانده ام. به طوری که هر کدام از اینها موضوع صدها یادداشتند. اما چنان که پی برده اید، این روزها و در این ستون، من نیز همچون مردم از این رفتارها به تنگ آمده ام و دیگر درباره آنها - هر چند بسیار سرزنش بار هم باشند- چیزی نمی نویسم.
وقتی رهبر انقلاب بارها و بارها به همه تذکر می دهند از رفتارهایی که جامعه را دچار تنش کرده و به اختلافات دامن می زند بپرهیزید، معلوم نیست چرا بعضی باز هم سعی در تداوم همان مسیر دارند. وقتی رهبر انقلاب آشکارا به همه می گویند «فعلاً نصیحت می کنم» باز هم مردم متوجه نیستند که چرا برخی بر ایجاد این اختلافات و کشمکش ها پای می فشارند به راستی این خدمتگزاری به مردم است؟
آقای دکتر احمدی نژاد با پیامی که در مرگ چاوز فرستاد و رفتارهایی که در کاراکاس کرد، انتقادات بسیار وسیعی را برانگیخت.
جامعه از این رفتارها ملتهب می شود. حال آنکه می شد به گونه ای عمل کرد که هم این حب و دوستی ایشان به چاوز خودش را نشان بدهد و هم این مجادلات پیش نیاید. دیپلماسی یعنی همین اگر رئیس جمهور یک مملکت از رفتارهای دیپلماتیک آگاهی چندانی نداشته باشد، در دستگاه وزارتخارجه ما چه خبر خواهد بود؟ جدای از تمام انتقادات هنوز کسی به رفتارهای بسیار عجیب و ناخوشایند و صددرصد غیردیپلماتیک ایشان در کاراکاس نپرداخته و اغلب ظاهر این رفتارها را دیده اند که تا چه اندازه خلاف شئونات ما هستند.
به راستی بوسیدن پرچم یک کشور دیگر از سوی رئیس جمهور ما، چه معنایی می دهد؟ یکی این را از آقای احمدی نژاد بپرسد. ایشان فکر می کند هرچه دلخواهش بود را می تواند عملی کند. فراموش کرده است الان در چه جایگاهی است و این رفتارها را باید بگذارد برای وقتی که شهروند عادی شد. کاش ایشان برخی برادران دینی و انقلابی خود را یا مردم ایران را هم به قدر چاوز دوست داشت و فکری برای این اختلافات، گرانی ها و معضلات ساکنان این سرزمین می نمود!

"برگرفته از سایت جوان انلاین"